زگیل های خوش خیم معمولا در کدام قسمت بدن ایجاد می شود؟

زگیل های خوش خیم معمولا  در کدام قسمت بدن ایجاد می شود؟

این زگیل‌های خوش‌خیم می‌توانند در هر مکانی ایجاد شوند، اما اغلب در دست‌ها و پاها ایجاد می‌شوند. زگیل‌های معمولی پاپول‌های پوسته‌دار یا خاردار هستند. آنها اغلب به صورت منفرد یا گروهی از پاپول روی دست ها و انگشتان ایجاد می شوند. داشتن ضایعات متعدد که می توانند به صورت متقارن یا یک طرفه ظاهر شوند کاملاً رایج است. زگیل های معمولی معمولاً بدون علامت هستند، اما ممکن است باعث تغییر شکل ظاهری یا حساسیت شوند.

زگیل کف پا در سطح کف پا و زگیل کف دست در کف دست ایجاد می شود. این زگیل ها بسیار ضخیم هستند. زگیل‌های موزاییکی زمانی ایجاد می‌شوند که گروه‌هایی از زگیل‌های کف پا یا کف دست در پلاک‌های بزرگ به هم می‌پیوندند. این زگیل‌ها به‌واسطه پاسخ ایمونولوژیک، خودبه‌خود پسرفت می‌کنند. زگیل های کف پا معمولاً دردناک هستند و درگیری گسترده کف پا ممکن است حرکت را مختل کند.

HPV وزگیل های غیر تناسلی

HPV که باعث ایجاد زگیل های غیر تناسلی می شود از طریق تماس مستقیم یا غیرمستقیم منتقل می شود. عفونت با این ویروس خیلی راحت با دست زدن به حوله یا پارچه صورت که فرد مبتلا به زگیل معمولی از آن استفاده کرده است، رخ می دهد. گسترش با خاراندن تسهیل می شود. پیشگیری شامل پرهیز از استفاده از وسایل شخصی دیگران، راه نرفتن با پای برهنه ، لمس نکردن زگیل  افراد دیگر، یا خاراندن می شود.

اکثر زگیل ها خود به خود پسرفت می کنند، اما طیف وسیعی از درمان ها برای زگیل وجود دارد. هدف اکثر درمان ها از بین بردن بافت زگیل بدون آسیب رساندن به بافت سالم اطراف آن است. درمان‌ها شامل استفاده موضعی از عوامل سوزاننده مانند اسید سالیسیلیک یا پودوفیلین، کرایوتراپی (انجماد کردن زگیل) و درمان جراحی یا لیزر درمانی است.

انواع ویروس HPV که سبب بیماریهای مختلف می شوند عبارتند از:

1. زگیل معمولی: انواع ۱، ۲، ۴، ۲۶، ۲۷، ۲۹، ۴۱، ۵۷، ۶۵، ۷۵، ۷۶، ۷۷، ۷۸
2. زگیل کف پا: انواع ۱، ۲، ۴، ۶۰، ۶۳
3. سرطان ناخن: نوع ۱۶
4. یک نوعی از سرطان پوست: انواع ۵، ۸، ۹، ۱۰، ۱۴، ۱۷، ۲۰، ۲۱، ۲۲، ۲۳، ۲۴، ۲۵، ۳۷، ۳۸
5. سرطان ریه: انواع ۶، ۱۱، ۱۶، ۱۸
6. سرطان حنجره: انواع ۶ و ۱۱
7. سرطان سینوس: انواع ۱۶ و ۱۸
8. سرطان ملتحمه چشم: نوع ۱۶
9. سرطان دهان: انواع ۱۶ و ۱۸
10. سرطان مری: انواع ۱۶ و ۱۸
11. زگیل وسیع ناحیه مقعد: انواع ۱، ۲، ۳، ۴، ۵، ۶، ۱۰، ۱۱، ۱۶، ۱۸، ۳۰، ۳۱، ۳۳، ۳۵، ۳۹، ۴۰، ۴۱، ۴۲، ۴۳، ۴۴، ۴۵، ۵۱، ۵۲، ۵۳، ۵۴، ۵۵، ۵۶، ۵۷، ۵۸، ۵۹، ۷۰ و ۸۳
12. زگیل وسیع ناحیه تناسلی: انواع ۶، ۱۱، ۵۷، ۷۲ و ۷۳
13. ضایعات پیش سرطانی (ضایعاتی که با پیشرفت تبدیل به سرطان می شوند): انواع ۶، ۱۱، ۱۶، ۱۸، ۳۱، ۳۳، ۳۵، ۳۹، ۴۲، ۴۴، ۴۵، ۵۱، ۵۲، ۵۶، ۵۸، ۵۹، ۶۱، ۶۴، ۶۶، ۶۸، ۸۲
14. سرطان فرج: انواع ۶، ۱۱، ۱۶، ۱۸
15. سرطان واژن: نوع ۱۶
16. سرطان دهانه رحم: انواع ۱۶، ۱۸، ۳۱، ۳۳، ۳۵، ۳۹، ۴۵، ۵۱، ۵۲، ۵۶، ۵۸، ۵۹، ۶۶، ۶۸، ۷۰، ۷۳ و ۸۲
17. سرطان مقعد: انواع ۱۶، ۳۱، ۳۲ و ۳۳
18. سرطان آلت تناسلی در مرد: انواع ۱۶ و ۱۸

علت انجام جراحی کیست تخمدان

 

جراحی کیست تخمدان زمانی انجام می‌شود که درمان‌ های دارویی مؤثر نیستند یا احتمال بروز عوارض وجود دارد و از مهم ترین دلایل انجام این جراحی باید به موارد زیر اشاره کرد:

بزرگ بودن کیست

وقتی اندازه کیست تخمدان از حد طبیعی ۵ تا ۱۰ سانتی‌متر فراتر رود، باعث فشار بر مثانه، روده یا بافت‌ های اطراف می‌شود و علائمی مانند احساس سنگینی در شکم، نفخ یا درد ایجاد می‌کند که در این وضعیت، احتمال پارگی یا پیچ خوردگی تخمدان نیز افزایش می‌یابد و به‌ همین دلیل پزشک برای جلوگیری از آسیب‌ و بررسی ماهیت دقیق کیست، انجام جراحی را پیشنهاد می‌کند تا در عین برداشتن کیست، عملکرد طبیعی تخمدان حفظ شود.

پارگی کیست

در برخی موارد، دیواره کیست نازک می‌شود و در اثر فعالیت شدید، رابطه جنسی یا حتی به‌ طور خود به‌ خود پاره می‌شود و پارگی کیست منجر به نشت مایع یا خون به داخل حفره شکمی شده و درد شدید و ناگهانی ایجاد می‌کند و در صورت خونریزی زیاد یا علائم شوک، جراحی برای کنترل خونریزی، پاکسازی حفره شکمی و جلوگیری از عفونت ضروری است و در موارد خفیف‌تر، بهترین متخصص زنان تصمیم به جراحی محدودتر می‌گیرد.

مشکوک به سرطانی بودن

در زنان میانسال یا یائسه، وجود کیست‌ های غیرطبیعی با دیواره ضخیم یا اجزای جامد در سونوگرافی نشانه خطر بدخیمی است و در چنین شرایطی، جراحی برای نمونه‌ برداری و بررسی بافت‌ شناسی انجام می‌شود تا نوع کیست مشخص شود، اگر احتمال سرطان تأیید شود، جراحی گسترده‌ تری برای خارج کردن تخمدان یا بافت‌ های درگیر لازم است. واین اقدام به تشخیص زودهنگام و جلوگیری از پیشرفت بیماری کمک می‌کند.

علائم مزمن

برخی از کیست‌ های تخمدان باعث دردهای لگنی مداوم یا متناوب می‌شوند که به کمر یا پاها نیز انتشار می‌یابد و این درد ناشی از فشار کیست بر بافت‌ های اطراف یا تحریک عصب‌ های لگنی است و در مواردی که درد با دارو و مراقبت‌ های معمول کنترل نشود، جراحی به‌ منظور رفع علت اصلی درد انجام می‌شود و حذف کیست از بروز التهاب و آسیب بافتی بیشتر نیز جلوگیری می‌کند.

عدم پاسخ به درمان‌های دارویی

در بسیاری از موارد، پزشک ابتدا درمان دارویی را برای کنترل و کوچک کردن کیست تخمدان توصیه می‌کند؛ مانند استفاده از داروهای هورمونی برای تنظیم چرخه قاعدگی یا جلوگیری از رشد کیست‌ های جدید، اما اگر پس از چند ماه درمان، اندازه یا تعداد کیست‌ ها کاهش نیابد و حتی رشد آن‌ها ادامه یابد، یا علائم آزاردهنده مانند درد و نفخ همچنان باقی بماند، جراحی ضرورت پیدا می‌کند.

اختلال در باروری

برخی از کیست‌ ها مانند اندومتریوما یا کیست‌های ناشی از سندرم تخمدان پلی‌کیستیک در روند تخمک گذاری اختلال ایجاد می‌کنند یا با انسداد لوله‌های فالوپ مانع باروری می‌شوند و در این شرایط، جراحی برای برداشتن کیست‌ها، آزادسازی بافت‌ های چسبیده و بهبود عملکرد تخمدان انجام می‌شود و هدف، بازگرداندن توانایی باروری طبیعی و افزایش شانس بارداری است، بدون اینکه به بافت سالم تخمدان آسیب برسد.

چه زمان نیاز به عمل کیست تخمدان ضروری است؟

نیاز به جراحی کیست تخمدان زمانی ضروری است که کیست باعث بروز علائم خطرناک یا عوارض جدی شود و اگر کیست اندازه بزرگی داشته باشد، در سونوگرافی نشانه‌ های غیرطبیعی نشان دهد یا احتمال سرطانی بودن آن مطرح شود، جراحی اجتناب‌ ناپذیر است و همچنین در مواردی مانند پیچ‌خوردگی تخمدان، پارگی کیست همراه با خونریزی داخلی، درد شدید لگنی، یا عدم پاسخ به درمان دارویی، باید فورا جراحی انجام شود و در زنان یائسه نیز به دلیل افزایش احتمال بدخیمی، وجود هر کیست غیرطبیعی نیازمند بررسی و جراحی است.

آیا سرطان رحم در سنین پایین نیز ممکن است؟

 

سرطان رحم یکی از بیماری‌های شایع زنان است که بیشتر در سنین بالاتر، به‌ویژه پس از ۵۰ سالگی رخ می‌دهد. اما عواملی وجود دارد که می‌تواند احتمال ابتلا به این بیماری را در سنین پایین‌تر نیز افزایش دهد. در این مقاله، با علائم و عوامل خطر ابتلا به سرطان رحم آشنا می‌شویم و همچنین روش‌های درمانی و پیشگیری از آن را بررسی می‌کنیم.

علائم سرطان رحم و تشخیص زودهنگام

سرطان رحم به رشد غیرطبیعی و کنترل‌نشده لایه داخلی دیواره رحم اطلاق می‌شود. این بیماری معمولاً در مراحل اولیه قابل تشخیص است، زیرا شایع‌ترین علامت آن خونریزی غیرطبیعی است. در زنان پیش از یائسگی، قاعدگی‌های سنگین یا خونریزی بین دو قاعدگی باید به‌عنوان یک زنگ خطر تلقی شود. در زنان یائسه نیز هرگونه خونریزی غیرطبیعی باید جدی گرفته شود و مراجعه فوری به پزشک ضرورت دارد.»

وی افزود: «برای تشخیص سرطان رحم از بررسی‌هایی مانند سونوگرافی و نمونه‌برداری از دیواره رحم استفاده می‌شود. نکته‌ای که همه بانوان باید بدانند این است که با نزدیک شدن به سن یائسگی، معمولاً حجم خونریزی کاهش می‌یابد و فاصله بین قاعدگی‌ها طولانی‌تر می‌شود. اگر زنان در سنین حدود ۴۹ تا ۵۰ سالگی، در آستانه یائسگی، همچنان دچار قاعدگی‌های سنگین و طولانی‌مدت باشند، مراجعه به پزشک ضروری است.»

 

 

برای مراجعه به متخصص زنان خوب در تهران با مطب دکتر طاهره فروغی فر تماس بگیرید.

 

علائم پیشرفته سرطان رحم

از دیگر علائم این بیماری می‌توان به ترشحات غیرطبیعی، درد یا احساس فشار در ناحیه لگن، درد هنگام ادرار یا نزدیکی، کاهش وزن و خستگی‌های مفرط اشاره کرد. این نشانه‌ها معمولاً در مراحل پیشرفته سرطان رحم بروز می‌کنند.»

عوامل خطر ابتلا به سرطان رحم

سرطان رحم اغلب در سنین بالاتر و معمولاً پس از ۵۰ سالگی رخ می‌دهد، اما عواملی وجود دارد که احتمال ابتلا به این بیماری را افزایش می‌دهد. «قرار گرفتن در معرض سطح بالای استروژن، چاقی و افزایش استروژن محیطی و همچنین سابقه خانوادگی بدخیمی‌های رحم یا سرطان‌های دستگاه گوارش مانند روده و کولون از جمله این عوامل هستند و نیاز به توجه ویژه دارند.»

روش‌های درمان سرطان رحم

در صورت تشخیص سرطان رحم در مراحل اولیه، معمولاً جراحی به‌تنهایی برای درمان کافی است. با این حال، اگر بیمار در مراحل پیشرفته مراجعه کند، پس از جراحی و بر اساس پاسخ پاتولوژی، ممکن است نیاز به شیمی‌درمانی یا رادیوتراپی وجود داشته باشد. بنابراین توجه به علائم هشداردهنده و سابقه خانوادگی نقش مهمی در تشخیص زودهنگام و افزایش شانس درمان دارد.»

پیشگیری و واکسیناسیون سرطان دهانه رحم

«برای سرطان دهانه رحم یا سرویکس، روش‌های مؤثر پیشگیری وجود دارد. واکسیناسیون علیه ویروس HPV برای دختران زیر ۱۵ سال و حداکثر تا ۲۶ سالگی توصیه می‌شود. این واکسن با پوشش تایپ‌های شایع HPV که عامل اصلی بروز سرطان دهانه رحم هستند، خطر ابتلاء را به حداقل می‌رساند.»

وی ادامه داد: «در افرادی که واکسن دریافت نکرده‌اند، غربالگری اهمیت ویژه‌ای دارد. انجام تست پاپ اسمیر از سن ۲۱ تا ۲۵ سالگی و پس از ۲۵ سالگی انجام غربالگری ترکیبی پاپ اسمیر و HPV، به شرط آغاز فعالیت جنسی، توصیه می‌شود. در صورت مشاهده یافته‌های غیرطبیعی در هر یک از این تست‌ها، مرحله بعدی انجام کولپوسکوپی است.»

تشخیص و درمان سرطان دهانه رحم

کولپوسکوپ دستگاهی است که با بزرگ‌نمایی دهانه رحم، امکان شناسایی سلول‌های دچار تغییر را فراهم می‌کند. در این مرحله، پزشک می‌تواند نمونه‌برداری انجام دهد و بر اساس درجه تغییرات سلولی، درمان مناسب را بدون نیاز به تخلیه رحم یا دهانه رحم تعیین کند.»

عوامل خطر و علائم سرطان دهانه رحم

«شایع‌ترین عامل بروز سرطان دهانه رحم عفونت HPV است. از دیگر عوامل خطر می‌توان به مصرف سیگار و قلیان و تعدد شرکای جنسی اشاره کرد. افرادی که غربالگری‌های منظم را انجام نمی‌دهند، در معرض خطر بیشتری قرار دارند.»

از علائم شایع سرطان دهانه رحم می‌توان به خونریزی غیرطبیعی، دردهای ناحیه لگن، ترشحات واژینال و ترشحات بد بو اشاره کرد. در صورت مراجعه بیمار و تشخیص بیماری در مراحل اولیه، امکان درمان با جراحی وجود دارد؛ اما در مراحل پیشرفته، بیمار معمولاً شانس جراحی را از دست می‌دهد و درمان با شیمی‌درمانی و رادیوتراپی در دستور کار قرار می‌گیرد.»

 

 

چند روز بعد از عمل لابیاپلاستی بخیه ها می افتد ؟

زمان افتادن بخیه ها بعد از عمل لابیاپلاستی به نوع بخیه و نحوه ی ترمیم بدن شما بستگی دارد.

به طور کلی، دو نوع بخیه در عمل لابیاپلاستی استفاده می شود:

• بخیه های جذبی: این نوع بخیه ها به مرور زمان توسط بدن جذب می شوند و نیازی به کشیدن آنها نیست. مدت زمان جذب بخیه جذبی واژن معمولا بین 2 تا 4 هفته لست.
• بخیه های غیر جذبی: این نوع بخیه ها باید توسط جراح کشیده شوند. معمولا 7 تا 10 روز بعد از عمل لابیاپلاستی، جراح بخیه های غیر جذبی را می کشد.

همچنین باید به این نکته توجه داشته باشید که در افراد جوانتر ،افراد سالم و با سیستم ایمنی قوی تر بخیه ها زودتر می افتند همچنین پیروی دقیق از دستورالعمل های مراقبت های بعد از عمل جراح شما می تواند به روند بهبودی شما کمک کند و به افتادن سریعتر بخیه ها کمک کند.

 

بهبود بخیه ها چه مدت طول می کشد؟

خانم هایی که جراحی لابیاپلاستی را انجام می دهند، باید در دوره بعد از عمل به تغذیه خود، توجه خاصی داشته باشند و مراقبت های بعد از عمل را به خوبی رعایت کنند. اگر خانم ها در رژیم غذایی خود پروتئین بیشتری مصرف کنند، بهبود زخم سریع تر انجام می شود و بخیه های جذبی لابیاپلاستی سریع تر جذب می شوند. استفاده از مواد غذایی حاوی ویتامین A و ویتامین C هم به افزایش سرعت روند بهبود زخم ها کمک می کند.

 

علائم خوب شدن بخیه واژن بعد از عمل لابیاپلاستی

علائم خوب شدن بخیه واژن بعد از عمل لابیاپلاستی معمولاً بهبودی تدریجی در طی ۴ تا ۶ هفته را شامل می‌شود، و به دلیل حساس بودن ناحیه تناسلی، توجه به جزئیات مهم است. در ادامه، علائم طبیعی بهبودی و همچنین علائم هشداردهنده را برایت توضیح می‌دهم:

 علائم خوب شدن بخیه‌ها بعد از لابیاپلاستی

1. کاهش تدریجی درد و تورم (در هفته اول تا دوم)
   درد، سوزش و تورم در روزهای اول طبیعی‌ست، اما باید به‌تدریج کاهش پیدا کند.

2. کاهش کبودی یا تغییر رنگ پوست
   ناحیه عمل‌شده ممکن است کمی کبود یا بنفش شود که طبیعی است و معمولاً در عرض ۱۰-۱۴ روز برطرف می‌شود.

3. خشک شدن و پوسته‌پوسته شدن محل بخیه
   این روند نشان می‌دهد که پوست جدید در حال شکل‌گیری‌ست و بخیه در حال ترمیم است.

4. نداشتن ترشح غیرعادی یا بوی بد
   مقدار کمی ترشح شفاف یا زرد کمرنگ طبیعی است، اما نباید چرک یا بدبو باشد.

5. نداشتن خونریزی فعال از بخیه‌ها
   لکه‌بینی ممکن است دیده شود، ولی خونریزی زیاد یا ادامه‌دار نباید وجود داشته باشد.

6. جذب شدن نخ بخیه (در صورت جذبی بودن)
   بخیه‌ها معمولاً بعد از 2 تا 4 هفته جذب می‌شوند، و نشانه خوبی‌ست که بدن در حال ترمیم است.

7. احساس راحتی بیشتر در نشستن، لباس پوشیدن و راه رفتن
   با گذشت زمان، انجام این فعالیت‌ها باید راحت‌تر و بدون سوزش یا درد باشد.

8. عدم باز شدن بخیه‌ها
   پوست لبه‌های لابیا باید به هم جوش بخورد و اثری از باز شدن یا جدا شدن زخم دیده نشود.

 

 

 

آیا کشیدن بخیه عمل لابیاپلاستی درد دارد؟

کشیدن بخیه های عمل لابیاپلاستی معمولاً با درد خفیف تا متوسط همراه است.میزان درد کشیدن بخیه لابیاپلاستی می تواند به عوامل مختلفی از جمله حساسیت فرد به درد، نوع بخیه ها و مهارت جراح بستگی داشته باشد.

 

 

مراقبت از بخیه‌ لابیاها چگونه است؟

مراقبت صحیح از بخیه ها بعد از عمل لابیاپلاستی نقش اساسی در بهبودی سریع و بدون عارضه دارد.

در اینجا نکات مهمی راجع به مراقبت از بخیه ها ارائه می دهیم:

1. دستورالعمل های جراح خود را به دقت دنبال کنید: جراح شما بهترین توصیه ها را برای مراقبت های بعد از عمل شما با توجه به نوع عمل، نوع بخیه ها و وضعیت سلامتی شما ارائه می دهد.

دستورالعمل های آنها را در مورد نحوه تمیز کردن بخیه ها، تعویض پانسمان، مصرف داروها و محدود کردن فعالیت ها را انجام دهید.

2. محل بخیه ها را تمیز و خشک نگه دارید: عفونت می تواند روند بهبودی را به تاخیر بیندازد و خطر عوارض را افزایش دهد.

محل بخیه ها را مرتباً با آب ولرم و صابون ملایم شستشو دهید و به آرامی با یک حوله نرم و تمیز خشک کنید.

از خیس شدن بیش از حد بخیه ها خودداری کنید و از استخر، وان یا جکوزی تا زمانی که جراح شما اجازه ندهد، استفاده نکنید.

3. از پماد آنتی بیوتیک موضعی طبق دستور استفاده کنید: جراح شما ممکن است برای جلوگیری از عفونت، پماد آنتی بیوتیکی را برای شما تجویز کند.

طبق دستورالعمل آنها از پماد استفاده کنید و از تماس مستقیم پماد با چشم خودداری کنید.

4. از داروهای مسکن بدون نسخه برای تسکین درد استفاده کنید: درد و ناراحتی بعد از عمل طبیعی است.

از داروهای مسکن بدون نسخه مانند استامینوفن (تایلنول) یا ایبوپروفن (آدویل) برای تسکین درد استفاده کنید.

از مصرف آسپرین خودداری کنید زیرا می تواند خطر خونریزی را افزایش دهد.

5. از کمپرس سرد استفاده کنید: کمپرس سرد می تواند به کاهش تورم و درد در محل بخیه ها کمک کند.

یک بسته یخ را در یک حوله نازک پیچیده و به مدت 15 تا 20 دقیقه چند بار در روز روی محل بخیه ها قرار دهید.

6. لباس های گشاد و راحت بپوشید: از پوشیدن لباس های تنگ که می تواند به بخیه ها ساییده شود و آنها را تحریک کند، خودداری کنید.

لباس های گشاد و نخی بپوشید که به راحتی از روی بخیه ها عبور کنند.

7. از فعالیت های شدید خودداری کنید: تا زمانی که جراح شما اجازه ندهد، از فعالیت های شدید مانند ورزش، بلند کردن اجسام سنگین یا رابطه جنسی خودداری کنید.

فعالیت بیش از حد می تواند روند بهبودی را کند کند و خطر عوارض را افزایش دهد.

8. به طور مرتب با جراح خود در تماس باشید: در صورت مشاهده هرگونه علائم عفونت مانند قرمزی، تورم، درد، چرک یا تب، فوراً با جراح خود تماس بگیرید.

همچنین باید در صورت بروز هرگونه مشکل یا سوالی در مورد روند بهبودی خود با جراح خود تماس بگیرید.

نکات اضافی:

از حمام سیتز (حمام آب گرم) استفاده کنید: نشستن در حمام سیتز (حمام آب گرم) چند بار در روز می تواند به تسکین درد و ناراحتی و همچنین پاکسازی محل بخیه ها کمک کند.

رژیم غذایی سالم داشته باشید: مصرف غذاهای مغذی و سرشار از ویتامین ها و مواد معدنی به روند بهبودی شما کمک می کند.

از سیگار کشیدن و مصرف الکل خودداری کنید: سیگار کشیدن و مصرف الکل می تواند روند بهبودی را کند کند و خطر عوارض را افزایش دهد.

استراحت کافی داشته باشید: بدن شما برای بهبودی به استراحت کافی نیاز دارد.به اندازه کافی بخوابید و از فعالیت های طاقت فرسا خودداری کنید.

بارداری پس از برداشتن فیبروم: آنچه باید بدانید

اگر می‌خواهید پس از برداشتن فیبروم‌ها باردار شوید، انتخاب بهترین درمان ممکن است چالش‌برانگیز باشد. این امر به ویژه در صورتی که فیبروم‌های بزرگی دارید یا اگر تعداد زیادی از این تومورهای غیرسرطانی رحم را دارید، صادق است.

گذشته از همه اینها، بسیاری از زنانی که فیبروم‌های متعدد دارند، هیسترکتومی را بهترین یا تنها گزینه درمانی خود می‌دانند. اما اگر می‌خواهید خانواده خود را تشکیل دهید یا آن را گسترش دهید، یا از عوارض هیسترکتومی جلوگیری کنید، به رویکرد متفاوتی نیاز خواهید داشت. بنابراین، در این مقاله، تفاوت‌های بین دو درمان فیبروم که باروری را حفظ می‌کنند را بررسی خواهیم کرد: UFE و میومکتومی.

بارداری پس از برداشتن فیبروم: درمان‌های حفظ باروری

تا ۸۰٪ از زنان قبل از یائسگی به فیبروم رحم مبتلا می‌شوند . این توده‌ها از سلول‌های لایه بیرونی عضلانی رحم (به نام میومتر) تشکیل می‌شوند و می‌توانند باعث پریودهای سنگین، درد لگن و ناراحتی جنسی و سایر علائم آزاردهنده شوند.

در حالی که برخی از زنان مبتلا به فیبروم هرگز علائمی بروز نمی‌دهند، این بررسی بزرگ نشان می‌دهد که زنان مبتلا به فیبروم بیشتر احتمال دارد فشار مثانه، گرفتگی عضلات و درد را بین و در طول دوره‌های قاعدگی، همراه با رابطه جنسی دردناک تجربه کنند . در نتیجه، تقریباً ۴۳٪ از زنان مبتلا به فیبروم گفتند که تومورهای آنها تأثیر منفی بر زندگی گذاشته و بر صمیمیت، عملکرد کاری و حتی روابط خانوادگی آنها تأثیر گذاشته است.

متأسفانه، بسیاری از پزشکان هیسترکتومی را گزینه اصلی یا تنها گزینه درمان فیبروم می‌دانند. اما رویکردهای حفظ باروری وجود دارند. (و بسیار مؤثر هستند.) این دو گزینه اصلی هستند.

UFE و بارداری پس از برداشتن فیبروم

اگر آمبولیزاسیون فیبروم رحمی را انتخاب کنید ، رادیولوژیست مداخله‌ای شما این عمل سرپایی را انجام می‌دهد. به جای بیهوشی، یک تزریق کوچک در بازو یا پای شما انجام می‌شود که به ما امکان می‌دهد کاتتر را وارد کنیم. در مرحله بعد، ما از طریق آن کاتتر، موادی را به شریان رحمی شما وارد می‌کنیم. این کار خونرسانی به فیبروم‌های شما را قطع می‌کند، بنابراین آنها کوچک می‌شوند و در نهایت ناپدید می‌شوند.

اکنون، برخی تحقیقات نشان می‌دهد که UAE ممکن است خطر چسبندگی داخل رحمی را افزایش دهد. و ما هنوز دقیقاً نمی‌دانیم که چگونه می‌توانند بر باروری یا توانایی شما در به دنیا آوردن نوزاد تا زمان زایمان تأثیر بگذارند. با این حال، یک مطالعه اخیر که UFE و میومکتومی را با هم مقایسه می‌کند، نشان داد که هر دو روش نتایج مشابهی داشته‌اند.

شواهد روایی همچنین نشان می‌دهد که بسیاری از زنان پس از UFE باردار می‌شوند. شیلا، زنی که قبل از بارداری در آتلانتا تحت UFE قرار گرفته بود، به واشنگتن اینفورمر گفت : «آنچه من به زن دیگری که فیبروم دارد و می‌خواهد باردار شود می‌گویم این است که آمبولیزاسیون را انجام دهد. من دردی را که قبلاً احساس می‌کردم احساس نمی‌کنم، احساس خوبی دارم، انرژی بسیار بیشتری دارم.» او در ادامه گفت: «به پزشکی که به من گفت آمبولیزاسیون کار نمی‌کند، می‌گفتم که من یک شاهد زنده هستم. من واقعاً باردار هستم، حالم خوب است و خوب خواهم شد. این به معنای واقعی کلمه زندگی را تغییر می‌دهد.»

و بیمارانی مانند ایوت فوی داستان‌های خود را در مورد بچه‌دار شدن پس از UFE به طور عمومی به اشتراک گذاشته‌اند تا به زنان دیگر کمک کنند بدانند که هیسترکتومی تنها راه پیش رو نیست. در نتیجه، شما باید هر دو گزینه را در نظر بگیرید. به خصوص اگر می‌خواهید از جراحی اجتناب کنید.

میومکتومی: برداشتن فیبروم با جراحی

با این روش، جراح شما یک یا چند برش کوچک در شکم یا ناحیه لگن شما ایجاد می‌کند تا به فیبروم‌های شما دسترسی پیدا کرده و آنها را بردارد. اگرچه میومکتومی نسبت به هیسترکتومی کمتر تهاجمی است، اما همچنان نیاز به بیهوشی، بستری شدن در بیمارستان و دوره نقاهت طولانی‌تری دارد. اخیراً، دختر دیون سندرز، دیوندرا، پس از چهارمین عمل میومکتومی خود باردار شد، عملی که در آن پزشکانش تنها توانستند بخشی از تومور او را بردارند. پس از آن، به او گفتند که ممکن است هرگز باردار نشود، با این حال او در حال حاضر منتظر اولین فرزندش است.

حال، اگر فیبروم‌های خود را خارج نکنید و تصمیم به بارداری بگیرید، ممکن است در حین بارداری عوارضی را تجربه کنید . به علاوه، اگر بارداری با فیبروم داشته باشید، ممکن است در بارداری‌های بعدی در معرض خطر بیشتری برای عوارضی مانند زایمان بریچ یا جدا شدن جفت باشید. به همین دلیل، بسیاری از زنان ترجیح می‌دهند قبل از شروع یا گسترش خانواده خود، به دنبال درمان باشند.

اگر می‌خواهید پس از برداشتن فیبروم‌ها باردار شوید، باید بین این گزینه‌ها یکی را انتخاب کنید. و عوامل زیادی برای بررسی وجود دارد. اول، باید بدانید که محل فیبروم در تأثیر بر باروری اهمیت دارد. بنابراین، بسته به وضعیت شما، ممکن است تصمیم بگیرید که درمان را تا پس از تکمیل خانواده‌تان به تأخیر بیندازید. (اما به خاطر داشته باشید که فیبروم‌ها می‌توانند بر بارداری شما تأثیر بگذارند، حتی اگر مانع بارداری نشوند.) به علاوه، اگر با فیبروم باردار هستید، به نظارت بیشتری نیاز خواهید داشت تا مطمئن شوید که رشد آنها رشد جنین را محدود نمی‌کند.

ب

علائم خشکی واژن چیست؟

 

خشکی واژن یک علامت شایع و ناخوشایند یائسگی است که عملاً در ۷۵٪ از زنان در همان سن رخ می‌دهد. قطع تولید استروژن که پس از یائسگی رخ می‌دهد، اساساً علت این اختلال است. به طور مشخص، واژن نازک‌تر می‌شود، pH قلیایی‌تری پیدا می‌کند، در حالی که مکانیسم تولید کلاژن درون‌زا مختل می‌شود و در نتیجه واژن غیر ارتجاعی‌تر می‌شود.

علائم خشکی واژن چیست؟

زنان در این سن متوجه تفاوت‌هایی در حس واژن، ادرار و رابطه جنسی می‌شوند. به طور مشخص، آنها احساس خشکی در مخاط واژن می‌کنند که به تدریج باعث ایجاد مشکلات بیشتر و بیشتر در رابطه جنسی برای آنها می‌شود که از نظر علمی "دیسپارنی" نامیده می‌شود.
حتی در مرحله یائسگی، زمانی که کاهش شدید استروژن علائم ناخوشایند یائسگی مانند گرگرفتگی، تعریق و بی‌خوابی را ایجاد می‌کند، واژن زنان در پاسخ به کاهش سریع استروژن که پشتیبان تغذیه‌ای و هورمونی آن است، خشکی زودرس را نشان می‌دهد.

سن و خشکی واژن: چه چیزهایی را باید بدانم؟

خشکی واژن البته سرآغاز اختلالات بیشتر واژن مانند نازک شدن دیواره‌های آن، روانکاری ناکافی، مشکل و درد در هنگام رابطه جنسی (دیسپارنی) و در نهایت عود عفونت ادراری به دلیل خشکی و آسیب به مکانیسم دفاعی اپیتلیوم مجرای ادرار است.

احساس اولیه خشکی واژن، اگرچه اغلب فصلی و گذرا در دوران یائسگی است، اما دائمی شده و در یائسگی بدتر می‌شود و در نهایت در برخی موارد منجر به احساس سوزش دردناک یا دیسستزی واژن می‌شود که زندگی روزمره را دشوار کرده و کیفیت زندگی زنان مبتلا را کاهش می‌دهد.

 

 

برای مشکلت یه راه حل پیدا کن!

 

 

درمان مناسب برای رفع فوری خشکی واژن چیست؟

درمان خشکی واژن به طور سنتی دارویی بوده است، اما با نتایج عموماً ضعیف و میزان پایین پذیرش از سوی زنان.

در گذشته، در طبابت بالینی متخصص زنان، پمادهای موضعی واژینال حاوی استروژن وجود داشت که اگرچه نتایج بسیار خوبی داشتند، اما عوارض بالقوه‌ای از جمله افزایش سرطان آندومتر، تخمدان و سینه در اثر عملکرد هورمون‌ها را به میزان بسیار کمی داشتند، اما می‌توانستند باعث ترس و در نتیجه قطع درمان شوند. علاوه بر این، علائم خشکی بلافاصله پس از قطع درمان برمی‌گردند.

همچنین، روان‌کننده‌های موضعی یا پمادهای تغذیه‌ای که به طور منظم یا قبل از رابطه جنسی برای زنانی که از خشکی رنج می‌برند تجویز می‌شوند، به مرور زمان نتایج متوسطی دارند و پذیرش کمی دارند، زیرا از نظر احساسی آزاردهنده هستند و در عین حال بوی مشخصی در واژن ایجاد می‌کنند که نامطلوب است.

بنابراین، علیرغم هزینه پایین این درمان‌ها به دلیل مشکلات باقی‌مانده، شکاف درمان ناکافی خشکی واژن همچنان پابرجاست.

این اصطلاح، سندرم تنگ شدن و تغییر عملکرد واژن در دوران یائسگی را توصیف می‌کند. درد در هنگام مقاربت (دیس‌پارنی) معمولاً به دلیل عدم وجود یا تولید ناکافی استروژن در دوران یائسگی و یائسگی است که منجر به کاهش تولید مایعات برای روانکاری طبیعی واژن در طول رابطه جنسی و همچنین بعداً نازک شدن مخاط واژن و درد هنگام دخول می‌شود.

خاصیت ارتجاعی واژن پس از قطع قاعدگی به تدریج کاهش می‌یابد و با از بین رفتن فلور طبیعی واژن تشدید می‌شود که باعث قلیایی شدن pH ناحیه و دشواری بیشتر در برقراری رابطه جنسی می‌شود. در عین حال، تضعیف و خشکی واژن، شرایط التهاب دستگاه ادراری مانند عفونت‌های مکرر ادراری، سیستیت یا پیلونفریت را ایجاد و تسهیل می‌کند.

درمان آتروفی واژن در جلسات متوالی انجام می‌شود که طی آن ابتدا با استفاده از اسید هیالورونیک تزریقی مخصوص در ورودی و قسمت خلفی اولیه واژن، هیدراتاسیون و مرطوب شدن بافت‌های واژن حاصل می‌شود.

این جذب شدید اما موقت مایعات در ناحیه مورد نظر، امکان از سرگیری تماس‌های جنسی را برای بیمار فراهم می‌کند، اما همچنین امکان استفاده از لیزر اربیوم مخصوص در واژن را نیز فراهم می‌کند.

اسید هیالورونیک، که یک مولکول به شدت آبدوست است، مایعات را از رگ‌های عمق واژن جذب می‌کند، در حالی که حالت ملایم لیزر، کانون‌هایی از تولید کلاژن جدید ایجاد می‌کند و خاصیت ارتجاعی محفظه واژن را بازیابی می‌کند. ترکیب این دو روش درمانی، به شیوه‌ای منحصر به فرد، "جوان‌سازی" واژن و از سرگیری تماس‌های جنسی طبیعی مانند دوران جوانی را ممکن می‌سازد.

لیزر اربیوم چیست؟

اخیراً یک روش درمانی جدید و انقلابی بر اساس پیشرفت‌های بیوتکنولوژی و به طور خاص اختراع نوع خاصی از لیزر به نام لیزر اربیوم ایجاد شده است که به دلیل فرکانس بسیار بالا و طول موج بسیار کوتاه، این خاصیت را دارد که بدون سوزاندن لایه‌های بالایی پوست، تا عمق ۱-۲ سانتی‌متر نفوذ کرده و بستر سینوس را گرم کند، تولید کلاژن توسط فیبروبلاست‌ها را تحریک کند و در نتیجه باعث جذب آب و هیدراتاسیون واژن شود و در نتیجه احساس خشکی را از بین ببرد، البته بدون اینکه مجبور به افزایش استروژن‌های موضعی و به خطر انداختن ایمنی زنان باشد.

آیا هیسترکتومی برای شما مناسب است؟

در حالی که تعریف هیسترکتومی، برداشتن رحم از طریق جراحی است، برای بسیاری، معنای بسیار بیشتری دارد. امید است. درمان است. زندگی را تغییر می‌دهد.

دکتر بتانی اسکینر، جراح زنان و زایمان متخصص در جراحی‌های کم‌تهاجمی در بیمارستان زنان دانشگاه میشیگان، فون ویتلندر ، گفت : « هیسترکتومی حداکثر درمان برای مشکلات رحمی است. اگر خونریزی غیرطبیعی مزمن دارید یا فیبروم دارید، این روش ممکن است پاسخ مناسبی برای شما باشد. این روش، مدیریت قطعی این مشکلات است.»

شایع‌ترین بیماری‌هایی که هیسترکتومی درمان می‌کند عبارتند از:

• فیبروم رحم - تومورهای خوش‌خیم و اغلب دردناک که می‌توانند باعث خونریزی شدید شوند
• افتادگی رحم - بافت ضعیف نگهدارنده رحم که به داخل واژن می‌لغزد
• آندومتریوز - بافتی مانند پوشش داخلی رحم که در خارج از رحم رشد می‌کند
• آدنومیوز - ضخیم شدن رحم
• سرطان یا پیش سرطان رحم، دهانه رحم، تخمدان‌ها یا آندومتر (پوشش داخلی رحم)
• خونریزی شدید یا غیرمعمول واژن

هیسترکتومی چیست؟

هیسترکتومی دومین عمل جراحی رایج برای زنان در ایالات متحده است (اولین عمل سزارین).

طبق گزارش شبکه ملی سلامت زنان، سالانه حدود ۶۰۰۰۰۰ نفر به دنبال آن هستند و تا سن ۶۰ سالگی، بیش از یک سوم از کل زنان هیسترکتومی انجام داده‌اند.

برداشتن رحم، دوره‌های قاعدگی را متوقف می‌کند و توانایی شما برای باردار شدن را از بین می‌برد. به همین دلیل، پزشکان ابتدا سعی می‌کنند از برخی روش‌های غیرجراحی برای درمان این بیماری‌ها استفاده کنند.

اسکینر گفت: «وقتی بیماری به من مراجعه می‌کند، ما تمام گزینه‌ها را مورد بحث قرار می‌دهیم. او با فهرستی از سوالات مراجعه می‌کند و در طول آن بحث، مهم است که در مورد مزایا و معایب این جراحی بزرگ در مقایسه با مزایا و معایب سایر گزینه‌های درمانی، ذهن خود را باز نگه داریم.»

قبل از صحبت با پزشک خود در مورد این جراحی که اغلب انتخابی اما دارای اندیکاسیون است، باید نکات زیر را بدانید.

انواع هیسترکتومی

چهار نوع اصلی هیسترکتومی وجود دارد که پزشک ممکن است با شما در میان بگذارد و نوع هیسترکتومی که انجام می‌دهید به شرایط شما و مشورت با پزشکتان بستگی دارد:

1. هیسترکتومی جزئی (یا ساب توتال یا سوپرا سرویکال) - ناحیه بالایی رحم برداشته می‌شود. دهانه رحم باقی می‌ماند و تخمدان‌ها ممکن است برداشته شوند یا نشوند.
2. هیسترکتومی کامل - رایج‌ترین نوع، کل رحم و دهانه رحم برداشته می‌شود. لوله‌های فالوپ و تخمدان‌ها ممکن است برداشته شوند یا نشوند.
3. هیسترکتومی رادیکال - تمام رحم، دهانه رحم و بافت‌های اطراف دهانه رحم و قسمت بالایی واژن برداشته می‌شود. این روش اغلب برای درمان برخی سرطان‌ها مانند سرطان دهانه رحم استفاده می‌شود. لوله‌های فالوپ و تخمدان‌ها ممکن است برداشته شوند یا نشوند.
4. هیسترکتومی به همراه سالپینگو اووفورکتومی دو طرفه - برداشتن رحم، دهانه رحم، لوله‌های فالوپ و تخمدان‌ها.

همچنین چهار روش مختلف برای انجام هیسترکتومی توسط جراح شما وجود دارد که شامل موارد زیر است:

• واژینال - زمانی که جراح رحم را از طریق یک برش کوچک در کانال واژن خارج می‌کند. این روش به زمان بهبودی کمتری نیاز دارد و کم‌تهاجمی‌ترین روش محسوب می‌شود.
• شکمی - که به عنوان برش باز نیز شناخته می‌شود، برش در ناحیه تحتانی شکم - یا در امتداد خط بیکینی یا عمودی - است و روشی است که هنگام برداشتن رحم بسیار بزرگ یا برای انواع خاصی از سرطان استفاده می‌شود. این رایج‌ترین نوع است.
• لاپاراسکوپی - که گاهی اوقات جراحی سوراخ کلید نیز نامیده می‌شود، شامل لاپاراسکوپ - یک لوله نورانی با دوربین کوچک - برای برداشتن رحم از طریق برش‌های کوچک در شکم یا واژن است.
• رباتیک - با استفاده از یک بازوی رباتیک، لاپاراسکوپ و سه تا پنج برش نزدیک ناف، پزشک رحم را در حالی که به جای کنار تخت بیمار، به یک صفحه نمایش ویدیویی نگاه می‌کند و بالای سر بیمار ایستاده است، خارج می‌کند.

علل بی‌اختیاری ادرار مختلط

 

بی‌اختیاری مختلط ناشی از عوامل مختلفی است که در بی‌اختیاری ادرار ناشی از استرس و فوریت نیز نقش دارند. بنابراین، اگر با بی‌اختیاری ادرار ناشی از استرس دست و پنجه نرم می‌کنید، احتمالاً وضعیت شما با ترکیبی از علل زیر مرتبط خواهد بود:

علل بی‌اختیاری استرسی

• عضلات ضعیف کف لگن: عضلات کف لگن شما برای حمایت از مثانه و کمک به کنترل ادرار ضروری هستند. وقتی این عضلات ضعیف‌تر باشند، ممکن است نتوانند جلوی نشت ادرار را بگیرند. این امر به ویژه زمانی صادق است که فشار بیشتری روی مثانه شما وجود داشته باشد.

• بارداری و زایمان: بدن ما در دوران بارداری تغییرات زیادی را تجربه می‌کند و زایمان می‌تواند فشار زیادی به بدن شما، از جمله عضلات کف لگن، وارد کند. این امر می‌تواند باعث ضعیف شدن عضلات و در نتیجه بی‌اختیاری ادرار شود.

• پیری یا تغییرات هورمونی: با افزایش سن، بدن شما به طور طبیعی دچار تغییرات هورمونی می‌شود که می‌تواند بر قدرت عضلات کف لگن شما نیز تأثیر بگذارد. به عنوان مثال، کاهش استروژن در دوران یائسگی می‌تواند باعث شود بافت‌های داخل و اطراف مثانه شما خاصیت ارتجاعی و قدرت خود را از دست بدهند.

• اقدامات جراحی: برخی از جراحی‌ها، مانند هیسترکتومی، می‌توانند بر ساختارهای حمایتی اطراف لگن شما تأثیر بگذارند. هنگامی که اعصاب، بافت یا عضلات اطراف این ناحیه آسیب ببینند، می‌تواند منجر به بی‌اختیاری ادرار ناشی از استرس شود.

علل بی‌اختیاری فوریتی

• عضلات مثانه بیش فعال: یکی از بزرگترین مشکلاتی که در بی‌اختیاری ادرار ناشی از فوریت نقش دارد، انقباض غیرارادی عضلات مثانه است. وقتی این عضلات منقبض می‌شوند (حتی زمانی که مثانه شما پر نیست)، می‌توانند باعث ناراحتی و نشت ادرار شوند.

• بیماری‌های عصبی: در برخی موارد، بیماری‌هایی مانند بیماری پارکینسون می‌توانند سیگنال‌های بین مغز و مثانه شما را مختل کنند. در نتیجه، مثانه به درستی کار نمی‌کند و می‌تواند منجر به نشت ادرار شود.

• عفونت‌های دستگاه ادراری: عفونت‌های ادراری مکرر می‌توانند با آسیب رساندن به پوشش مثانه و حساس‌تر کردن اعصاب، منجر به مثانه بیش‌فعال شوند. عفونت‌های مکرر می‌توانند بر ارتباط بین مغز و مثانه تأثیر بگذارند و منجر به بیش‌فعالی شوند. این بدان معناست که حتی پس از رفع عفونت، نیاز به ادرار کردن همچنان وجود دارد.

علائم یائسگی زودرس و زودرس

 

علامت اصلی یائسگی زودرس و پیش از موعد زمانی است که باردار نیستید و پریود شما کمتر یا متوقف می‌شود.

علائم رایج یائسگی زودرس و زودرس همان علائم یائسگی هستند .

آنها عبارتند از:

• گرگرفتگی
• تعریق شبانه
• مشکل در خوابیدن
• خلق و خوی پایین یا اضطراب
• مشکلات حافظه یا تمرکز
• خشکی واژن و درد، خارش یا ناراحتی
• کاهش میل جنسی (لیبیدو)
• ناراحتی در طول رابطه جنسی
• خستگی
• سردرد
• تپش قلب (ضربان سریع، لرزش یا کوبش قلب)
• عفونت‌های مکرر دستگاه ادراری (UTI)
• کمبود انرژی
• از دست دادن عضله
• افزایش وزن
• درد و کوفتگی مفاصل

اما ممکن است هیچ علامتی هم نداشته باشید.

یائسگی زودرس خطر ابتلا به مشکلات دیگری مانند پوکی استخوان (استخوان‌های ضعیف) و بیماری‌های قلبی عروقی را افزایش می‌دهد.

علل یائسگی زودرس و زودرس

یائسگی زودرس یا پیش از موعد می‌تواند اتفاق بیفتد اگر تخمدان‌های شما تولید هورمون‌های کافی، به ویژه استروژن، را متوقف کنند.

در بیشتر موارد علت آن مشخص نیست.

برخی از علل احتمالی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• ناهنجاری‌های کروموزومی، مانند سندرم ترنر
• بیماری‌های خودایمنی، که در آن سیستم ایمنی بدن شروع به حمله به بافت‌های بدن می‌کند
• برخی عفونت‌ها، مانند سل، مالاریا و اوریون در موارد نادر
• درمان‌های سرطان
• اگر تخمدان‌های خود را برداشته‌اید - این ممکن است هنگام جراحی برای برداشتن رحم (هیسترکتومی) اتفاق بیفتد.

یائسگی زودرس یا پیش از موعد گاهی اوقات می‌تواند در خانواده‌ها ارثی باشد. این ممکن است در صورتی اتفاق بیفتد که یکی از بستگان در دهه ۲۰ یا ۳۰ زندگی خود یائسگی را تجربه کرده باشد.

درمان‌های سرطان

رادیوتراپی و شیمی‌درمانی می‌توانند باعث یائسگی زودرس یا زودرس شوند. این ممکن است دائمی یا موقت باشد.

خطر ابتلا به یائسگی زودرس به موارد زیر بستگی دارد:

• سن شما - قبل از بلوغ می‌توانید درمان قوی‌تری را نسبت به سنین بالاتر تحمل کنید
• اگر تحت درمان سرطان بوده‌اید - انواع مختلف شیمی‌درمانی اثرات متفاوتی بر تخمدان‌ها دارند
• ناحیه تحت درمان - اگر رادیوتراپی در اطراف مغز یا لگن شما انجام شود، خطر بیشتر است.

تشخیص یائسگی زودرس و زودرس

پزشک عمومی شما در مورد علائم و سابقه خانوادگی‌تان با شما صحبت خواهد کرد.

برای بررسی سطح هورمون‌هایتان، آزمایش خون خواهید داد .

آنها ممکن است شما را به یکی از موارد زیر ارجاع دهند:

• پزشک عمومی متخصص در مراقبت‌های دوران یائسگی
• متخصص زنان و زایمان - پزشکی که در سلامت زنان تخصص دارد
• متخصص غدد درون ریز - پزشکی که در زمینه اختلالات مربوط به هورمون‌های شما تخصص دارد

اختلال عملکرد کف لگن چیست؟

 

اختلال عملکرد کف لگن یک بیماری شایع است که در آن نمی‌توانید عضلات کف لگن خود را به درستی شل و هماهنگ کنید تا ادرار (ادرار) یا اجابت مزاج (مدفوع) انجام دهید. لگن خود را به عنوان محل قرارگیری اندام‌هایی مانند مثانه ، رحم ، پروستات و رکتوم در نظر بگیرید . عضلات کف لگن شما پایه و اساس خانه هستند. آنها ساختار پشتیبانی هستند که همه چیز را در جای خود نگه می‌دارند.

به طور معمول، شما می‌توانید بدون مشکل به دستشویی بروید زیرا بدن شما عضلات کف لگن را سفت و شل می‌کند. این درست مانند هر عمل عضلانی دیگری است، مانند سفت کردن عضله دوسر بازو هنگام بلند کردن یک جعبه سنگین یا گره کردن مشت خود.

اما اگر اختلال عملکرد کف لگن دارید، بدن شما به جای شل کردن این عضلات، آنها را سفت می‌کند. این تنش به این معنی است که ممکن است موارد زیر را داشته باشید:

• مشکل در تخلیه (رها کردن) مدفوع.
• اجابت مزاج ناقص.
• نشت ادرار یا مدفوع.

اگر زن هستید ، اختلال عملکرد کف لگن نیز ممکن است باعث درد در هنگام مقاربت شود . اگر مرد هستید، ممکن است در نعوظ یا حفظ آن ( اختلال نعوظ ) مشکل داشته باشید.

 

علائم و علل

علائم اختلال عملکرد کف لگن چیست؟

علائم و نشانه‌های زیر می‌توانند به شما اطلاع دهند که ممکن است مشکل کف لگن داشته باشید:

• مراجعه مکرر به دستشویی.
• احساس نیاز مکرر به شروع و توقف ادرار هنگام تلاش برای دفع ادرار.
• زور زدن یا فشار آوردن برای دفع مدفوع.
• نیاز به تغییر موقعیت در توالت یا استفاده از دست برای دفع مدفوع.
• یبوست (متخصصان تخمین می‌زنند که تا نیمی از افرادی که یبوست طولانی مدت دارند، اختلال عملکرد کف لگن نیز دارند).
• نشت مدفوع ( بی‌اختیاری مدفوع ).
• نشت ادرار ( بی‌اختیاری ادرار ).
• ادرار دردناک .
• کمردرد بدون دلیل مشخص .
• درد مداوم در ناحیه لگن، اندام تناسلی یا رکتوم - با یا بدون اجابت مزاج.